Home

Vandaag was het vroeg dag. Na een heerlijke hete douche (daar mochten we zo nu en dan van genieten) om 8 uur naar de tuin waar gisteren een circustent was opgezet. Aids Awareness Day! Een aktiviteit georganiseerd door een aantal zuid-afrikaanse studenten van verschillende universiteiten en colleges als onderdeel van hun studie en waar ze ook een beoordeling voor krijgen.
We begonnen in de keuken met het klaarmaken van sandwiches voor ca 120 mensen - patienten, familieleden (die ik overigens niet heb gezien), personeel en enkele genodigden van zuid-afrikaanse instanties.
Er werd begonnen met een aantal toespraken door o.a. Saul - hoofd fysiotherapie, Father Chris - pastor, en Nevill de Witt - General Manager. Ook één van de patienten kwam aan het woord; zij vertelde over haar tijd in TDC, in welke staat ze hier kwam en dat ze nu bijna naar huis mag om haar leven weer op te pakken (ze moet nog verder herstellen van de meningitis).

Het is al weer even geleden dat ik mijn weblog heb bijgewerkt. Ja, het leven gaat hier ook door, "iets" trager dan in Nederland, ach ja...........
De vorige week hebben we, naast de gebruikelijke activiteiten, de patienten en het personeel getrakteerd op een vers fruit coctail. Veel fruit ingeslagen, met ons achten naar de keuken en 155 schaaltjes klaargemaakt, deze rondgebracht en weer eens blije gezichten bij de patienten gezien.
We mochten gebruik maken van de centrale keuken van TDC en die ziet er prima verzorgd uit.

Het ingelaste verzorguurtje van handen en voeten van de vrouwelijke bewoners van TDC was weer een genot om te doen.

Enkele patienten zijn de afgelopen paar dagen overleden, maar we mogen ook meemaken dat patienten naar huis gaan en hun leven weer kunnen oppakken met behulp van hun familie en nazorg van het TDC.

De afgelopen paar dagen heb ik doorgebracht in TDC. 's Morgens op tijd op en de dagelijkse routine doorlopen. De emoties zijn uiteenlopend, van blij naar verdrietig met op het ene moment positiviteit en het andere moment ongeloof en onbegrip over de gezondheidssituatie van de mensen hier en toch ook toekomstverwachting van een aantal onder hen.

Inmiddels is het maandag 15 september 's morgens om 11 uur. Na een weekend flink ontspannen vanmorgen om 7:15 uur weer aan het werk gegaan en de dagelijkse routine afgewerkt. Dus patienten douchen, bedden opmaken, fysio gedaan - deze keer buiten - en zojuist een kop koffie gedronken. Vanmorgen vroeg was er weer een overlijden. Ik ben de tel inmiddels kwijt maar denk dat er sinds wij hier zijn aangekomen toch al wel 10 personen zijn overleden. Ergens twijfel ik dan ook aan het eerder genoemde percentage van 30% overlijdt en 70% gaat naar huis. Op de 4e verdieping ga ik me steeds meer thuis voelen en merk dat het verplegend personeel het toch wel fijn vindt wanneer je komt om te helpen. De eerste week was meer een gevoel van getolereerd worden, maar dat is duidelijk veranderd.

Woensdag 11 september hebben we tezamen met andere B-More vrijwilligers een bezoek gebracht aan enkele projecten die door Be-More worden ondersteund. Om 9:30 werden we met een busje opgehaald.

Tree Clinic
Wekelijks wordt er onder een grote boom een bijeenkomst gehouden voor vrouwen en kinderen uit de rurale gebieden in de omgeving van Llovo. De vrouwen zitten onder de boom en zingen, bidden en praten met elkaar over zaken die hen bezighouden en die zich afspelen in de communities waar zij wonen. Kleding, speelgoed en voedsel dat is ingezameld wordt uitgedeeld en moeders kunnen met hun kinderen basale medische hulp krijgen (zalfjes, hoestdrank, verbinden van wonden, etc.). Indien er iets ernstigs vermoed wordt dan wordt er direct doorverwezen naar een kliniek. Zo was er een klein kind, ik schat niet ouder dan een maand of 10, bij wie TBC vermoed werd en wiens moeder op het hart werd gedrukt om direct naar het ziekenhuis te gaan.

Vanmorgen was het weer vroeg dag. En voor een paar van ons wel erg vroeg. Vannacht om drie uur begon de intercom op de gang irritant te piepen - tuut tuut tuut - en dat tot kwart over zes vanmorgen. Om 5 uur ben ik de gang op gegaan om te kijken waar het geluid vandaan kwam, ben op een stoel geklommen om te kijken of ik de geluidboxdraad kon verwijderen, echter zonder succes. De enige mogelijkheid was om de draad door te knippen en dat vond ik toch wel erg drastisch.
Buiten komt het leven rond half zeven - het is dan inmiddels licht - op gang. De eerste foto laat een vrouw zien die bepakt en bezakt voorbij kwam. Ze stopte bij de woningen, pakte de vuilniszakken, droeg ze naar de straat, maakte ze open en nam eruit wat nog te gebruiken is. Hup, alles op het hoofd en op naar de volgende stop.

Gisteren, zondag, was een heerlijke ontspannende dag. Zoals ik inmiddels gewend ben, is het weer prachtig. Het was niet te warm (25 graden?) dus echt een dag om iets te gaan ondernemen. Het werd een dagje Durban. Een aantal van ons wilde graag naar het strand; samen met Monika en Willy ben ik naar het centrum van Durban gegaan. We werden vervoerd door een Raphael die ons ook zaterdag heeft gereden. Aangekomen in Durban vielen we meteen in de muziek. Een soort "uitmarkt" waar musici de kans krijgen om zich te presenteren. Erg leuk! Daarna naar het Art Museum dat echt de moeite waard is om met een bezoek te vereren.  We besloten om vanuit het centrum van de stad naar North Beach te lopen waar de anderen zich ophielden. Zo gezegd zo gedaan. Lopend vanuit de haven kwamen we langs de basis van Umthombo - straatkinderen project. Onderweg nog een kleine methodistenkerk binnengestapt - de muziek lokte ons en het was een vrolijke swingende aangelegenheid.

Zaterdag- onze 1e vrije dag, dus enigszins uitgeslapen, gezamenlijk ontbeten (erg gezellig) en om 9 uur werden we opgehaald met een transitbus met chauffeur/gids voor een bezoek aan een Durban Township en Durban zelf. Vraag me niet de naam van het township - ben ik vergeten en is trouwens toch niet uit te spreken. Het centrum van Durban is ongeveer 15 tot 20 minuten rijden, dus zo gepiept. We arriveerden in de township en werden gevraagd om snoep te kopen voor de kinderen die we op de wandeling zouden tegenkomen. Dit voelde bij mij niet goed. Ik had het gevoel dat we met pinda's de dierentuin ingingen en de dieren gingen voeren. Heb dat gevoel toch maar losgelaten en gedacht: "OK een lekkere lollie is ook niet gek".

Vanmorgen om half zeven opgestaan. Er is nog steeds geen warm water dus het douchen heb ik wederom uitgesteld. Dus gewassen aan de wastafel. Voor het eerst een snel ontbijt (prima yoghurt met muesli) en om half acht samen met een college vrijwilliger vertrokken naar de 4e verdieping om te helpen met wassen en eten geven van de patienten. Ik heb er nog steeds moeite mee om te spreken van patienten want in de hospice spreken we van gasten.

Voor het slapen gaan even een korte samenvatting van vandaag. Worden jullie het nog niet zat om iedere dag iets van mij te horen?

Vandaag, 2 september 2008, begon om 11 uur 's morgens de orientatie. Ik was al vroeg wakker - 6 uur - en zag de zon opkomen, hoorde vogels fluiten en was me op dat moment bewust van de grote tegenstelling: zo'n mooie vredige omgeving, zoveel rust een heerlijke zon en toch zoveel armoede en criminaliteit. 

Het ontstaan van TDC en behandeling HIV/AIDS

Vandaag, 1 september, ben ik samen met Willy en Monica aangekomen in The Dream Centre (TDC). Heerlijk geslapen, van een tropisch ontbijt genoten (papaya) en door Paul naar (TDC) gebracht. Woodridge is echt een B&B dat ik kan aanbevelen mocht overnachting buiten TDC nodig zijn. Na even wachten bij de receptie werden we opgehaald en naar de vleugel van het ziekenhuis gebracht waar de volunteers verblijven. Wat ziet het er prachtig uit. Voor ieder een eigen kamer, mooie keuken, een paar badkamers - zelfs met ligbad en een kast vol handdoeken en beddengoed, voor ons allen om te gebruiken. Koffers uitpakken, foto's van de achterblijvers neerzetten en toen kwam Vincent van TDC ons welkom heten. Wat bleek.... we hadden helemaal niet naar een B&B hoeven te gaan want de vrijwilligersvleugel was de afgelopen week helemaal leeg geweest en spic en span gemaakt. Ook Elke was inmiddels gearriveerd. Vincent vertelde dat we morgenochtend om 10 uur beginnen met de introductie.

Inmiddels is het 31 augustus en ik zit op de veranda van B&B Woodridge in Pinetown. Twee dagen voor vertrek bleek dat we 1 dag te vroeg in Pinetown zouden aankomen. Vrijwilligersvleugel van het Dream Centre zit nog vol dus snel aktie ondernomen en via internet een B&B in Pinetown opgezocht, geboekt en transport van Durban naar Pinetown geregeld. Paul, de eigenaar van B&B Woodridge, was bereid om ons van het vliegveld in Durban op te halen.

Eindelijk is het dan zover.  In februari aangemeld om naar het Dream Centre. De tijd is gevlogen en nu - 30 augustus 2008 - is het al zover. De koffer staat gepakt, de boarding passes zijn uitgeprint en om 5 uur vliegen Willy en ik naar Durban waar we Monika oppikken.
Ik kijk met veel enthousiame en nieuwschierigheid uit naar de komende 7 weken Zuid-Afrika. Eindelijk weer te kunnen werken in Afrika en dan nog wel in de palliatieve zorg. Wat een voorrecht om je voor het Dream Centre te mogen inzetten. De wereld te zien van binnenuit is toch heel wat anders dan vakantie en de enige twee keer dat ik een ziekenhuis in het buitenland van binnenuit heb gezien, was toen ik zelf in het Diakonessenhuis in Paramaribo belandde en een aantal jaren later in het Rode Kruis ziekenhuis in Peshawar.